Enkele dagen geleden zei HONG Bing Wei, de CEO vanstropdasleverancier, the China tieDe leverancier woonde samen met andere leidinggevenden een virtuele conferentie van de Financial Times bij om milieuproblemen te bespreken. Terwijl ik hem hoorde praten over plastic voor eenmalig gebruik en waterrecycling, had ik het knagende gevoel dat er iets niet klopte aan mijn computerscherm. Eindelijk kwam ik erachter: de stropdassenleverancier droeg zelf een stropdas.

Vroeger zou dat onopvallend zijn geweest. De stropdas was immers een bepalend symbool van de 20e-eeuwse zakencultuur. Een gevolg van de Covid-19-lockdown is echter dat de verbindingen grotendeels verbroken lijken te zijn.

Vorige maand zag ik er nog een in de computergegenereerde afbeelding van Punit Renjen, de CEO van Deloitte. De meeste mannen van middelbare leeftijd die de afgelopen maanden deelnamen aan videogesprekken droegen echter open shirts, soms wel met een blazer of pak, ondanks dat ze vanuit huis spraken.

Zelfs sommige politici lijken de stropdas los te laten. De Amerikaanse president Donald Trump draagt ​​soms een onwaarschijnlijk lange rode jurk, en Boris Johnson draagt ​​die ook (wanneer hij niet in zelfisolatie zit). Leo Varadkar, de voormalige premier van Ierland en huisarts voordat hij de politiek inging, is echter meer van deze tijd. In april kondigde hij aan dat hij zijn stropdas wilde verbranden, omdat hij die haatte omdat hij „in zijn nek knelt“ en een risico op infectie met zich meebrengt. Sindsdien zijn er maar weinig Ierse politici gezien die er een droegen.

Leo Varadkar, voormalig premier van Ierland en huisarts voordat hij de politiek inging, zegt dat connecties een risico op besmetting vormen.

Varadkar was niet de enige met dit argument over corona. In maart zei de gouverneur van Virginia, Ralph Northam (die zelf ook arts van beroep is), dat hij de stropdas zou afdoen omdat deze „besmettelijke ziekteverwekkers kan bevatten“. Dat is uiteraard geen probleem voor iemand die een Zoom-gesprek voert vanuit zijn slaapkamer.

Een interessantere vraag is wellicht wat de symboliek van dit stuk stof wel of niet teweegbrengt. Een opvallend kenmerk van de stropdas is dat velen hem associëren met professionaliteit: hij kan direct gezag uitstralen en een serieuze intentie tonen, waarmee de drager laat zien dat hij de maatschappelijke waarden wil hooghouden.

Waarom dragen mensen dan niet vaker, in plaats van minder vaak, stropdassen? Het voor de hand liggende antwoord zou kunnen zijn: „Omdat ik niet op kantoor ben“, en dus minder druk ervaar om me aan te passen. Maar dat is niet helemaal waar: als je een icoon zoekt dat een man tijdens een videogesprek kan gebruiken om te laten zien dat hij professioneel is, is het moeilijk om iets sneller en gemakkelijker te bedenken dan een stropdas. De meeste mannen hebben kasten vol met zulke dingen. Ze kunnen status en individualiteit uitdrukken door middel van kleur of eigenaardigheden. En bij Zoom kunnen ze zelfs met een pyjamabroek gedragen worden.

En als mannen een stropdas dragen voor Zoom-gesprekken, doen ze misschien nog iets anders: ze trekken in hun hoofd een duidelijke scheiding tussen ‚werk‘ en ‚thuis‘. Dit is belangrijk omdat een veelgehoorde klacht onder thuiswerkers is dat het zo moeilijk is om vrije tijd en werk van elkaar te scheiden.

Aanbevolen

FT Magazine Gillian Tett

Lockdownbaarden: een alternatieve theorie

Deze flexibiliteit maakt het heel anders dan andere symbolen die een man wel (of niet) zou kunnen noemen tijdens een Zoom-gesprek. Neem bijvoorbeeld baarden. Zoals ik in een eerdere column al schreef, vermoed ik dat er in de eerste weken van de eerste Covid-19-lockdowns zoveel baarden verschenen op de gezichten van normaal gesproken geschoren mannen, dat ze werden gebruikt om aan te geven dat we ons in een ‚liminaire‘ fase bevonden, een vreemd overgangspunt. Het dragen van een baard vertelde de wereld dat je het niet normaal of permanent vond. Het was een stilistisch gebaar van verzet.

Maar een baard kun je niet zomaar op- of afzetten, in tegenstelling tot een stropdas. Waarom keren de mannen hen dan de rug toe? Ik vermoed dat het probleem schuilt in datgene wat stropdassen ooit zo krachtig maakte: de connectie met het bedrijfsleven van de 20e eeuw. In de perceptie van mensen worden links vaak gekoppeld aan hiërarchieën binnen bedrijven. Ze roepen associaties op met conventie, respect en orde. Open overhemden daarentegen zien er jeugdig en soepel uit; ze zijn niet zo slordig als een T-shirt in Silicon Valley-stijl, maar zeker minder formeel dan een stropdas.

Het belangrijkste punt in het bedrijfsleven is dat de meeste leidinggevenden weten dat het loont om flexibel, ruimdenkend en ontspannen over te komen. Een economie is niet zoals een laptop die je zomaar kunt uitzetten en opnieuw opstarten met alle programma’s intact om bugs te verhelpen of te herstellen na een crash. Als het bedrijfsleven na Covid-19 weer volledig op gang komt, zullen de dingen anders zijn. De winnaars in deze post-pandemische wereld zullen degenen zijn die zich snel aanpassen aan de dynamische digitale economie van de 21e eeuw.

Het is belangrijk om te benadrukken dat het dragen van een zijden strook die geassocieerd wordt met twintigste-eeuwse hiërarchieën, bewust of onbewust, juist het tegenovergestelde effect kan hebben.

Natuurlijk zullen er altijd wel wat banden blijven bestaan, vooral in formele kantoorculturen zoals die van Japan. Bijvoorbeeld,stropdasleverancierCEO: Hongbing Wei vertelde me dat hij graag een blauwe draagt ​​om te laten zien dat zijn bedrijf waterbesparing steunt. Maar ik vermoed dat wanneer de FT over een jaar weer een grote conferentie organiseert, of die nu fysiek of virtueel plaatsvindt, er nóg minder connecties te zien zullen zijn.

Zie het als weer een teken dat Covid-19 subtiele culturele verschuivingen teweegbrengt, zelfs als het om stropdassen gaat.